"GONTZAL SURFEROA" , por Txaber Abio Muguruza (12 años):

GONTZAL SURFEROA:
Bazen behin Gontzal izeneko mutiko bat. Gontzalek sei urte zituen, ilea hori kolorea eta begi handi-handi bi.
Gontzali munduan gehien gustatzen zitzaiona itsasoa zen. Hondartzara joan, jesarri eta denbora para olatuak nola apurtzen ziren bitsetan zen bere jolasik gustukoena. Txiki-txikitatik orduak ematen zituen bertan jesarrita.
Baina bere ametsa, surf egitea zen. Aspalditik hondartzan ikusten zituen mutil haien antzera surfa egitea gogoko zuen. Etxean ere, denek bazekiten Gontzalen ametsa hori zela, baina bere aitari ez zitzaion gustatzen arriskuegia iruditzen baitzitzaion.
Sarritan Gontzal, aita konbentzitu nahian, eztabaidan aritzen zen, baina azkenean aitak beti haserretuta eta Gontzalek negarrez bukatzen zuten.
Denborarekin Gontzal mutil kozkorra egin zen, hazi eta gizontzo bat ematen zuen. Itsasoko haize osasuntsuak mutil sendo eta bizkor bihurtu zuen.
Egun batean, hondartzan zegoela, haizeak olatu oso ondo handiak altxatu zituen eta Gontzalek uretan erdi itota zegoen mutil bat ikusi zuen.
Pentsatu gabe, soinean
zeraman txandala erantzi zuen eta uretara bota zen mutilari laguntzeko. Olatuen indarra oso handia zen eta Gontzalek bere indar guztiak erabili behar izan zituen mutila zegoen lekuraino heltzeko. Mutila besotik hartu eta lagundu zion ur gainetik burua atera eta arnasa hartzen.
Baina ordurako Gontzal oso nekatuta zegoen. Bere azken indarrak hartu eta mutilari uretatik ateratzen lagundu zion hareatzaraino heltzeko.
Hondartzan jende asko zegoen eta denek ikusi zuten Gontzalen balentria. Denek eskertu eta zoriondu zuten. Anbulantzia batek mutila ospitalera eraman zuen eta egun pare batzuetan osatu zen.
Gontzalen aitak hau guztia jakin zuenean, Gontzali zorionak eman eta surfa egiteko baimena eman zion, oso igerilari ona zela erakutsi zuelako eta arriskurik ez zuela izango ikusi baitzuen.

GONTZAL EL SURFERO:
Erase una vez un niño llamado Gontzal. Gontzal tenía seis años, el pelo de color amarillo y dos grandes ojos.
Lo que más le gustaba a Gontzal era la mar. Se dirigía hacia la playa, se sentaba y pasaba el tiempo viendo como rompían las olas. Sin duda ese era su mejor juego. Desde muy pequeño se sentaba en la playa y pasaba horas mirando al mar.
Pero su verdadero sueño era hacer surf. Desde hacía mucho tiempo veía como muchos chicos de su entorno hacían surf. En casa también sabían que era su sueño, pero a su padre no le gustaba, pues le parecía que era demasiado arriesgado.
Muchas veces, Gontzal, intentando convencer a su padre, empezaba a discutir con él, pero al final siempre acababa el padre enfadado y el pobre Gontzal llorando.
Con el tiempo, Gontzal creció y se hizo un verdadero hombre. El aire sano de la mar lo había convertido en un hombre fuerte y rápido.
Un día, mientras estaba en la playa, el viento levantó grandes olas y Gontzal vió que en el agua se encontraba un chico medio ahogado.
Sin pensárlo dos veces, se puso el chandal que llevaba atado a la cintura y se echó al agua para ayudarle. La fuerza de las olas era demasiado grande y por lo tanto Gontzal tuvo que utilizar toda su energía para llegar donde estaba el chico. Le cogió de los brazos y le ayudó a sacar la cabeza del agua para que pudiera respirar. Pero para entonces, Gontzal se encontraba muy cansado, así que aprovechó sus últimas fuerzas para sacar al chico del agua y arrastrarlo hasta la arena.
En la playa había mucha gente y todos vieron que Gontzal era un hombre de una gran valentía. Todos se lo agradecieron y le felicitaron. Una ambulancia trasladó al chico al hospital y en un par de días se recuperó.
Cuando el padre de Gontzal supo todo lo que había ocurrido le felicitó y le dió su permiso para hacer surf, pues había demostrado que era un perfecto nadador y que no iba a tener problemas dentro del agua.